소년, 소년을 만나다 ❤ Boy Meets Boy
posted on 14 Feb 2009 22:00 by heemin-zen
소년, 소년을 만나다 ❤ Boy Meets Boy
เนื้อเรื่อง: PEACHIIZ
KinG อีฮยอนจิน
ส่วนสูง : 186cm
น้ำหนัก : 72kg
Queen คิมเฮซอง
ส่วนสูง : 170cm
น้ำหนัก : 53kg
---------------------------------------
ผมนั่งอยู่บนรถเมล์สายหนึ่ง
ผมกำลังเขียนตารางที่ต้องทำ ผมรื้อของให้กระเป๋า
กล่องฟิลม์ผมตก ผมก้มไปหยิบ แต่มันกลิ้งไปทางข้างหน้า
ชนเท้าคนๆนึง ประตูรถเปิด คนขึ้นมา กล่องฟิลม์กลิ้งกลับมาหาผม
พอผมก้มอีกที มันกลิ้งกับไปชนเท้าเขาอีก เขามองมาทางผม
ผมแกล้งมองไปทางอื่น
เขาหยิบกล่องฟิลม์มากำไว้เฉยๆ
ผมตัดสินใจเดินไปเอากล่องฟิลม์จากเขามา
เขาจ้องผมตลอด เขาคืนของให้ผม มือเราโดนกัน
ผมเดินกลับมาที่นั่งผม แต่หญิงคนนึงนั่งแทนผมไปแล้ว
เธอยื่นกระเป๋ามาให้ผม ผมจึงยืนแทน ผมหันไปมองเขา
แต่เขาก็ มาอยู่ใกล้ๆผมทั้งๆ ที่ตอนแรกเขาอยู่หน้ารถ
ผมจึงกดอ๊อด ให้รถจอดป้าย
ผมลงมาจากรถ
ผมเดินมาเรื่อยๆ
ผมคิดไปเอง
ว่าเขาตามผมมา
ผมกำลังยิ้มใช่มั้ย ?
ผมเดินเร็วๆ
และผมก็เดินช้าลง
ก้าว ก้าว ก้าว หยุด ผมหันกลับไปมอง
แต่กลับไม่มีใครตามผมมาเลย
ผมคงคิดไปเอง
ผมก้มหน้าเดินมาเรื่อยๆ
จนถึงวงเวียน
เขาอาจจะแอบผม
ผมหันกลับไปมองอีกที แต่ก็ไม่เห็นเขา
ผมก้มหน้าเดิน จนชนกับใครซักคน
พอผมเงยหน้า กัลบ กลายเป็นเขา
ผมตกใจมากแต่เขากำลังยิ้มให้ผม
ทั้งผมและเขาต่างไม่พูดอะไร
เขาถอดหมวกที่ใส่ออก
และเดินมาหาผม เขายื่นกล้องให้ผม
ผมจำได้ จำได้ขึ้นใจ
วันที่ผมทำฟิลม์ ตกตรงบันได มีกลุ่มนักเรียน
เขามาไถเงินผม รื้อทุกอย่าง
ผมกลัว ผมวิ่งหนี้พวกเขา
วิ่งมาซักพัก ผมเหนื่อยพวกเขาก็เหนื่อย
ต่างคนต่างหยุดวิ่ง ยืนเหนื่อยกันแทน
เขายืนถือกล้องผมไว้ ผมกลัวไม่กล้า
ไปเอาคืน ผมจึงหนี้เขาต่อไป
เขาคืนกล้องให้ผม
เขาให้รอยยิ้มที่อบอุ่นผม
เขากำลังเดินจากผมไป
ผมควรรั้งเขาไว้ใช่มั้ย
ผมควรหยุดเขาไว้มั้ย
ผมวิ่งไปกอดเขา
เขาอึ้ง แล้วกอดผมกลับ
มันอบอุ่นเหมือนรอยยิ้มของเขา
เราสองคนต่างยิ้มให้กัน
---------------------
ผม อยากคืนกล้องให้ เด็กคนนั้นจังเลย
ผมมารอเขาตรงที่ที่เราเจอกัน
ตรงที่ที่มันไม่ประทับใจ
เขาก็ไม่มา
ผมมารอหน้าโรงเรียน
เขาก็ไม่มา
ผมไม่รู้จะทำยังไง
ใจก็อยากเจอหน้าของเขา
ผมเห็นเขากำลังขึ้นรถเมล์
ผมวิ่งมาเพื่อขึ้นรถคันเดียวกับเขา
แต่ผมไม่กล้าที่จะยืนใกล้เขา
ผมเป็นบ้าอะไรของผมเนี่ย
แต่งตัวก็เหมือนโรคจิต
อยู่ในรถยังใส่หมวก
กล่องฟิลม์ มาชนขาผม
ผมไม่กล้ามองหน้าเขา
ผมกลัวใจตัวเอง
กล่องฟิลม์ กลิ้งกลับไปที่เดิม
ใจผมตามไปกับกล่องฟิลม์
ซักพักมันก็กลิ้งมาหาผมใหม่
ผมจึงมองไปทางเขา
แต่เขามองไปทางอื่น
ผมก้มเก็บกล่องฟิลม์
แล้วถือไว้เฉยๆ
เขาเดินมาเอากล่องฟิลม์คืน
ผมคงมองหน้าเขาเพลินไปหน่อย
ผมรู้ตัวจึงก้มหน้าอีกรอบ
เขาเดินกลับไป ผมเดินตามเขาไป
ที่นั่งเขาผู้หญิงคนนึ่งมานั่งทับแล้ว
เขาหันกลับมา ดูเหมือนตกใจ
เขาเดินอ้อมหลังผม มากดอ๊อด
เวลามันสั้นเหลือเกิน
ผมจึงขอตามเขาลงไป
เหมือนเขาจะรู้ว่าผมเดินตาม
ผมจึงเดินเลี่ยงมาทางอื่นแทน
แล้วไปโผล่ตรงวงเวียน
ผมเห็นเขาเดินก้มหน้ามา
แล้วเขาก็หันกลับไปมองข้างหลัง
เขามองหาผมอยู่รึเปล่านะ
ผมคงคิดไปเอง
เขาเดินมาชนกับผม
หรือง่ายๆผมจงใจให้เขาชน
เขาตกใต แต่ผมยิ้มให้เขา
ผมถอดหมวกออก
เอาหยิบกล้องมาคืน
เขารับกล้องเขาคืน
ผมคงหมดหน้าที่แล้ว
ผมตัดสินใจที่จะกลับ
ผมเดินมาสักพักผมหันหลังกลับไป
เขาวิ่งมากอดผมไว้ เหมือนไม่อยากให้ผมไป
ตอนแรกผมตกใจ
แต่ผมก็ดีใจที่เขารั้งผมไว้ ไม่งั้นเราก็คงไม่เจอกันอีก
ผมยอมรับว่าผมตกหลุมรักเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอ
เขาทำให้โลกของผมสดใส รอยยิ้มเขาทำให้หัวใจผมชุ่มชื่น
ผมจะดูแลรอยยิ้มนี้ตลอดไป
รูปแถม นิดหน่่อยจ้า ^^
